En we hebben ze allemaal, die emoties. Gelukkig maar, want zonder emoties kunnen we maar weinig in het leven. Emoties zijn een signaal van wat goed voor ons is en niet. Maar emoties zijn ook verraderlijk. Want soms voelen dingen goed die je beter niet kunt doen en kunnen dingen die wel goed voor je zijn ineens spanning oproepen of je een rot gevoel geven.

Als je het emotiedagboek van Veerle gaat gebruiken met je kind, heb je blijkbaar de wens om meer aandacht te geven aan de gevoelens van je kind. Mooi! Want hoe beter een kind zijn eigen gevoelens leert herkennen en begrijpen, hoe beter het keuzes kan maken die passend zijn voor hem.

Gevoelens en emoties, piece of cake?

Kan niet moeilijk zijn toch? Samen aan de slag en ruimte geven aan die gevoelens? Maar vergis je niet! Gevoelens van kinderen roepen heel veel op bij ons als ouders. Afhankelijk van onze eigen aard kunnen angsten van kinderen bezorgdheid oproepen maar ook irritatie. En boosheid van een kind kan bij de ouders bijvoorbeeld schaamte oproepen. Want ook wij zijn ooit jong geweest. En hebben ook lessen meegekregen over gevoelens en hoe we daarmee horen om te gaan. Of hebben ervaren hoe een bepaald gevoel ons in de weg heeft gestaan. Voor onze kinderen willen we wat anders en kunnen we soms maar moeilijk accepteren dat onze kinderen soms met dezelfde gevoelens worstelen als wij (vroeger). En daar komt nog bij dat het liefste wat wij als ouders willen, is dat onze kinderen zich fijn voelen. Dus die vervelende gevoelens willen we dan soms maar wat graag uit de weg hebben. Dit roept de neiging op om ons kind soms te snel gerust te stellen of altijd oplossingen aan te dragen.

Gevoelens er laten zijn

Maar niets is waardevoller dan dat gevoelens er werkelijk mogen zijn. Dan pas kunnen kinderen echt leren begrijpen hoe zij in elkaar zitten en welke boodschap die emotie voor ze heeft. Het vraagt van jou als ouder dus om je bescheiden op te stellen. Te accepteren dat ieder gevoel er gewoon is, of het jou nou logisch en nuttig lijkt of niet. Het is. Door samen met je kind te praten en/of tekenen over gevoelens help je niet alleen je kind maar ook jezelf om met een ruime blik ingewikkelde situaties en gevoelens te bekijken. Werken met een emotiedagboek kan je helpen die onderzoekende rol aan te nemen, zonder meteen in oplossingen te hoeven schieten en zonder dat jouw gevoelens er te veel doorheen gaan lopen. Want het gaat tenslotte even niet om jou. En een leuke bijkomstigheid is wel, dat door zo vrij naar de gevoelens van je kind te kijken, het gaandeweg ook wat natuurlijker wordt om zo naar gevoelens in het algemeen te kijken. Ook die van jezelf. Win-win toch?!
Het kan in het begin gerust nog een beetje onwennig zijn. Maar daar heeft Veerle aan gedacht. Online geeft ze je mooie tips en voorbeelden, zodat je bij de start van het werken met het emotiedagboek een beetje op weg geholpen wordt. Het kan niet anders, dan dat dit een mooie emotionele reis wordt, samen met je kind. Ik wens je veel plezier!

Karinda Suèr | psycholoog

Karinda is het gezicht en hoofdgids van de praktijk. Met haar aanstekelijke enthousiasme en liefde voor het (systemisch) werk laat zij dagelijks kinderen, ouders en volwassenen bewegen naar zichzelf en hun sterkte. Ze werkt samen met Mark bij de volwassenen en alleen bij kind en jeugd en supervisie VCGT.
http://www.kijkopjezelf.eu

Similar Posts

Geef een reactie