Ik had net een telefoongesprek met een ouder, zij vertelde dat ze het zo lastig vindt dat ze haar dochter zo ziet worstelen. En dat kan ik begrijpen. Alleen wat ouders op dat moment doen, is dat ze nog ‘harder’ aan hun tiener gaan trekken. Ze komen met nog meer suggesties en nog meer activiteiten om te ondernemen. Alleen dat is juist niet de bedoeling. Daardoor gaat je tiener juist meer in zijn veilige bubbel zitten.

Maar hoe moet ik het dan wel aanpakken? 

Wanneer je weet dat je tiener hoogsensitief is, is het belangrijk om te vermelden dat een afwijzing bij hen 10x harder binnenkomt. En met name in hun vriendengroep is de ‘peergroep’ heel belangrijk in deze fase. Ze hebben vaak het idee dat ze een bepaalde ziekte hebben, of dat als ze erover beginnen te vertellen, dat niemand hen meer aardig vindt. Ik heb dit bij zoveel tieners gezien, zoveel tieners die worstelen met hun sensitiviteit. Maar het allerbelangrijkste is, is dat ze gaan leren ontdekken dat het geen ziekte is. Dat het een onderdeel is van wie ze zijn. Je hebt geen hoogsensitiviteit maar je bent het. En dat is wat je als ouder aan hen mag vertellen. Dat dit een onderdeel is van wie ze zijn en dat dat helemaal goed is. Zonder dagelijkse belemmeringen, zonder worstelingen. Hun emoties mogen er zijn. 

Want dat zie ik ook heel vaak bij deze tieners, dat ze het gevoel hebben alle emoties maar te moeten wegstoppen, ze mogen er niet zijn. Terwijl deze emoties voelen, juist een onderdeel is van wie zij zijn. Hoe vaker ze die emoties wegstoppen, hoe meer ze aan de oppervlakte komen, wat vervolgens nog meer frustratie oplevert bij de tiener maar ook bij de ouders. 

Daarom is het allerbelangrijkste om erkenning te geven, erkenning te geven aan je tiener dat hij/zij is geboren met zijn/haar sensitiviteit en dat het er mag zijn. Want dat is het! 

Het is een gave die gezien mag worden!

Een belangrijke note die ik jou hierin wil meegeven, is dat alles wat jij tegen je tiener verteld, dat wordt opgeslagen. Zij slaan alles op, om er vervolgens later wat mee te doen. Dus ook hierin, als jij je tiener meer loslaat, dan zul je zien dat je er niet aan hoeft te trekken, dat ze vanzelf komen. Ze komen echt wel om hun verhaal te vertellen. Maar onthoud, het is hun reis, zij mogen echt zelf leren om te vallen en op te staan. Het is aan hen om op ontdekking te gaan. Het enige wat jij kan doen, is er voor ze zijn als het moment daar is. Maar je mag hun hand loslaten, want het is tijd dat ze gaan ontdekken wie zij zijn. En dat kan alleen maar als zij dit stap voor stap doen, met jouw hulp als begeleiding in het proces. Dat ze mogen ervaren wie zij werkelijk zijn en het allerbelangrijkste, dat zij er mogen zijn! 

Dus nu ben ik wel benieuwd, wil jij altijd alles oplossen voor je tiener?

Fijne dag!

Liefs,

Veerle