Ik heb gefaald

door | okt 21, 2021 | Perfectionisme | 0 Reacties

Van de week had ik een tiener bij mij in de praktijk. Zij was onwijs verdrietig omdat ze vertelde dat ze had gefaald. Ze moest van 5 VWO naar 5 havo. En dat papiertje heeft ze met vlag en wimpel gehaald. Maar toch, was er ergens dat stemmetje dat zei: ‘Ik heb gefaald’.

Eerlijk, ik herken het! Toen ik op de middelbare school zat en in een basis/kader klas zat van mijn eerste middelbare school, omdat ik als advies praktijkschool had gekregen. Dacht ik geregeld ook dat ik niet goed genoeg was, dat ik heb gefaald, dat ik niet slim genoeg ben om echt te gaan studeren. En toch heb ik het allemaal gehaald en is het allemaal goed gekomen. Het maakt in de intentie niet uit, hoe slim je bent of wat voor niveau je hebt. Het gaat erom luister jij naar dat stemmetje in je hoofd?

Perfectionistisch gedrag

Perfectionisme, is een eigenschap wat typisch hoort bij het hoogsensitief zijn. We willen alles goed doen, en stellen vaak ook interne doelen die we maar al te graag willen halen. Dit herken ik! Inmiddels, heb ik goed geleerd om met mijn perfectionisme om te gaan. En dat leer ik tieners ook in de praktijk. Het hoeft niet altijd perfect, simpel weg we maken fouten als mens zijnde. Alleen jij hebt wel een keuze of je luistert naar dat stemmetje in je hoofd. Want je hebt niet gefaald als je een stapje terug doet. Vaak hebben wij maar een doel voor ogen, wat betekend dat wij die weg in een rechte lijn bewandelen. Maar soms worden we uitgenodigd om een andere weg te bewandelen, wat wellicht ons eerder bij dat doel brengt. Deze uitspraak hou ik me constant voor ogen: ‘Er zijn meerdere wegen naar Rome’. En dat is echt zo, en dat leer ik tieners ook in de praktijk. We mogen meer lief zijn tegen onszelf, als we een stap terug doen. Geregeld zie ik, dat de tieners zo’n hard oordeel over hun zelf klaar hebben en niet alleen de tieners maar ook wij als mens zijnde. En daarnaast maken we ons vaak gek met de vragen: ‘Wat als…?’. En eerlijk, die zouden we nooit kunnen beantwoorden. Wij deden op dat moment het beste, met de informatie die jij op dat moment tot je beschikking had. Waarom zou jij dan over jezelf op dat moment veroordelen? Achteraf is het altijd makkelijk praten, hoe je de situatie anders kan benaderen. Maar dat is niet meer relevant. Tuurlijk, je kan terugkijken naar een situatie en van de fouten leren. Zodat je het de volgende keer anders kan doen. Want de enige manier om te leren is, ja je raad het al… Fouten maken. 😉

Je hebt nooit gefaald, als jij weet dat je het juiste hebt gedaan, met de informatie die je op dat moment had. Dat is het enige wat telt. Oordelen van andere mensen zijn snel gemaakt. Ik betrap me er zelf ook geregeld op. Maar je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen. Behalve aan jezelf. En ja, dat stemmetje blijft door kwetteren, maar daarin heb je een keuze om ernaar te luisteren of het te laten praten, het er laten zijn en weer verder gaan zonder te piekeren.

Luister jij naar dat stemmetje? Of laat je die alleen praten?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *